Mecalsiz Şiir
Mecalsiz Şiir
yürüyordun
dizlerin, ölümün kıyısındaydı
dağları, önünde hizaya getirmiş
acıyı omuzladığın gibi berraklığınla
kırkikindi mecralarında yürüyordun.
şehre, ölüm gibi çökerdi gece
bazen şehre ölüm oruçları çökerdi
saçlarını yolan kadınlar
yıpratırlardı ağıtlarını
kanatları altına almak için
gözyaşlarını
kendi kuyusuna akıtanları.
sen, kimseye aldırmazdın
bir nefesle alırdın hayatı kaşlarının ortasına
yürüdüğün zaman
ölümden pay alarak, genişlerdi omuzların
omzunun ortasına hayat doldururdun
beni doldururdun
kaşlarını çatardın ölürdüm ben
Vefa’nın varoşlarında.
Yorum gönder